Kiraz, dalında tek başına yetişmez... Hep yan yanadır, omuz omuza, salkım salkım.

Belki de bu yüzden bize aileyi hatırlatır.

Birbirine tutunan kardeşleri, aynı sofrada buluşan sevdikleri, paylaşıldıkça çoğalan bereketi...

Eskiden yaz akşamlarında ortaya bir tabak kiraz konurdu. Sohbetler uzar, kahkahalar çoğalır, gönüller birbirine biraz daha yaklaşırdı. Çünkü asıl lezzet kirazda değil, onu birlikte yiyen insanların muhabbetindeydi.

Bugün ise aynı evin içinde olsak da bazen birbirimizden çok uzağız. Gözler ekranlarda, gönüller yorgun...

Belki de yeniden başlamanın yolu çok karmaşık değildir.

Belki bir tabak kiraz koymaktır ortaya...

Bir bahaneyle aynı masada buluşmak, birbirimizin yüzüne bakmak, "Nasılsın?" sorusunu gerçekten hissederek sormaktır.

Çünkü bereket sadece sofralarda değil; sevginin, paylaşmanın ve birlikte olmanın olduğu yerde çoğalır.

Rabbim sofralarımızın bereketini, gönüllerimizin muhabbetini ve ailelerimizin birlik duygusunu daim eylesin.