Bir televizyonun karşısında oturup, aslında birbirimizi seyrettiğimiz zamanlar vardı.

Ekran küçüktü ama hayat büyüktü.

Bir evin içinde herkes aynı sese kulak verir, aynı habere şaşırır, aynı şarkıda susardı.

Şimdi ekranlar büyüdü.

Dünyanın her köşesi avucumuzun içine sığdı.

Ama nedense birbirimizin gönlüne sığamaz olduk.

Eskiden televizyon kapanınca sohbet başlardı.

Şimdi ekran kapanınca sessizlik başlıyor.

Belki de kaybettiğimiz şey teknoloji değil…

Birbirimize ayırdığımız dikkat.

Bu eski televizyon bana şunu düşündürüyor:

İnsanlığın en büyük icadı iletişim araçları değildi.

Bir insanın karşısındaki insanı gerçekten dinlemesiydi.

Ve belki bugün hepimizin yeniden öğrenmesi gereken şey şu:

Bazı sesler çekmez…

Bazı bağlar kopmaz…

Çünkü gerçek bağlantının

sinyali değil, samimiyeti vardır.

— Nur İnci Sovukpınar

#Nostalji #GeçmiştenBugüne #Aile #İletişim #İnsan #Değerler #Hatıralar #AramızdakiWiFiNedenÇekmiyor #NurİnciSovukpınar #ımaretkahvecisi