Bir çocuğun-boşanmış anne babasına yazdığı mektup:

Beni ikinizden birini tercih etmeye zorlamayın. Belki siz şu an karı-koca değilsiniz ama hâlâ benim annem ve babamsınız. Lütfen bana birbirinizin kötüklerini değil, iyiliklerini anlatın.

Beni ikiniz arasında laf getirip-götüren biri yapmayın. Birbirinize söyleyeceğiniz bir şey varsa, lütfen medenî iki insan gibi biraraya gelin ve konuşun.

Çok kötü bir pozisyon olmadığı takdirde bana her ikinizin yanında da yaşayabilme imkan ve fırsatı tanıyın.

Bana sürekli ne yaptığımı, neye ihtiyacım olduğunu sorun. Benim sürekli sizlerle

konuşmaya, sizin yönlendirmenize ihtiyacım olduğunu unutmayın.

Benim herşeyimin boşanmanız öncesi olmasına dikkat edin. Boşanmış bir anne-babanın çocuğu olmanın dezavantajlarını bana yaşatmayın.

Unutmayın! Ben sizin hâlâ çocuğunuzum. Sizin boşanmış olmanız beni hanginizin yanında kalırsam kalayım size arkadaş ya da eş yapmaz.

Ben zaten sizin boşanmış olmanızla kaldırabileceğimden fazla yükü omuzlarıma aldım. Konuşacak, boşalacak insan arıyorsanız beni bulmayın, benimle konuşmayın. Ya bir arkadaş bulun ya da terapiste gidin.

Yaşım kaç olursa olsun, ben kayıp bir insanım. Bundan sonra farklı açılardan bir çok sıkıntı ile yüz yüzeyim. Depresyon, sevgi yokluğu, ahlakî terbiye, iyi bir eğitim vs

Lütfen sıkıntılarla karşılaştığımda bana yardım edin.

Ailevî değerler artık benim için eskisi gibi değil. Anne-baba, dede-nine biraraya gelip neşeli bir atmosferde kutladığımız bayramlar, yaş günleri hayal. Keşke bayramlarda, yaş günlerinde tıpkı eskisi gibi bana o günleri yaşatabilseniz

Anne babanın ayrılması, çocuk kaç yaşında olursa olsun onu fazlasıyla etkiler.

Çiftler ayrıldıktan sonra çocuk anne yada babası ile kalır.

Diğeri ilede belli aralıklarla görüşür ama artık görüşmeler eskisi gibi olmayacaktır.

Ayrılığın ilk dönemlerinde kısa ve sık görüşmeler en doğrusudur.

Görüşmeleri evde olmak yerine ,hafta sonları sinema, tiyatro yada yemeğe gidilebilinir.

Bu hem ebeveyn açısından hemde çocuk açısından daha doğru olacaktır. Zira evden ayrılan ebeveyn içinde zor ve aşılması gereken bir durumdur.

Daha sonraları ise önemli olan düzenli bir şekilde görüşmeleridir.

Belirli zamanlarda (hafta sonları olabilir) ayrı kaldığı anne yada babanın evinde yatılı kalması hatta orada ona ait bir yatağın olması psikolojik açıdan çocuk için çok olumlu olacaktır.

Çocuk için önemli olan ve ona gösterilmesi gereken çocukla değil,anne ile babanın ayrılmasıdır. Eşler boşanıp, mahkemeninde sona ermesiyle birlikte çocuğun kime verildiği kararıda açıklanmış olur.

Buna göre çocuğuda ne kadar zamanda, haftanın hangi günleri görebileceğide karara bağlanır.Görüşme zamanları hakimin takdirine ve gözlemlerine bağlıdır.

Bayramlarda, okul tatillerinde, hafta sonları olarak hakim tarafından yada anne babanın anlaşması sonunda görüşme günleri belirlenir.

Mahkeme sonuca bağlandıktan sonar da anne baba aralarında anlaştıktan sonra kendileride farklı zamanlar ayarlayabilirler. Yalnız çocuğun okulunu, normal yaşantısını etkilemeden bunun yapılması gerekir.

Ama en önemlisi çocuğun görmek istemesine bağlıdır. Eğer çocuk isterse birlikte yasamadığı ebeveyni ile görüsür. Bu konuda çocuğa zorlama yapılamaz.

Velayet kimde olursa olsun karşı tarafın yani eski eşinde çocuğunu görme hakkı vardır.

Büyük anne-büyük babayla şayet aralarında samimi bağlantılar varsa, çocuğun onlarla olan bağlantısınıda koparmamak lazım. Uygun zamanlarda görüşmesine, yanında olduğu aile bireyinin izin vermesi gerekir. Bu çocuk açısından yararlı olacaktır.

Eğer çocuğun ayrı kaldığı kardeşi yada kardeşleride varsa bu bağları koparmamak gerekir. Tam tersine zaman buldukları müddetçe sıkça onları görüştürmek gerekir.

Çocuğun alıştığı ve anlaştığı kişilerden birden koparmamak gerekir, bu onun ruh sağlığı açısından zararlıdır

Ne kadar sıklıklarla çocuğunuzu görebilirsiniz?

Esas itibariyla çocuğun hangi zamanlarda ayrı olduğu aile bireyi ile görüsmesini, anne-babanın birlikte anlaşarak saptaması en doğru verilecek karardır.

Hangi zamanlarda ve hangi sıklıklarla görüşebileceklerini kararlaştırdıktan sonra, görüşmelerinde düzenli olmasına dikkat etmek gerekir.

Çocuğun düzenli bir hayatın olması açısından ve ne zamanlar göreceğinden emin olması açısından en doğrusu düzenli görüşmelerdir.

Okul çocuklarında, doğru olan zamanlar 14 günde bir hafta sonları görüsmeleridir.

Çocuğun alışması ve derslerine zaman ayırması bakımındanda doğrusu olur.

Küçük çocuklarda ise daha sık aralıklarla ve daha uzun birarada olamaları,görüşmeleri daha doğru olup, küçük çocukların daha fazla ilgi ve alakaya muhtaç olduklarını unutmamak gerkir.

Çocuğun okulu,arkadaş çevresi, kendi planlarınında olabileceği göz önünde bulundurularak, çocuğun kendi seçiminede dikkat edilmesi ve izin verilmesi gerekir.

Sevgilerimle