Bir zamanlar birbirimizin kapısını çalardık.

Şimdi çevrimiçiyiz ama birbirimize ulaşamıyoruz.

Aynı masada oturup farklı dünyalara bakıyoruz.

Aynı odada susuyor,

aynı evde uzaklaşıyor,

aynı hayatın içinde birbirimize yabancılaşıyoruz.

Birinin çevrimiçi olduğunu görüyoruz…

Ama hayatında gerçekten var mı, bilmiyoruz.

“Görüldü” yazısını görüyoruz,

ama gözlerdeki kırgınlığı göremiyoruz.

Fotoğraflardaki gülümsemeleri görüyoruz,

ama geceleri yastığa dökülen sessizliği bilmiyoruz.

Herkes bağlantıda.

Ama nedense kimse birbirine bağlı değil.

Belki de artık telefonlarımızın şarjını değil,

ilişkilerimizin enerjisini kontrol etmemiz gerekiyor.

Kimden uzaklaştık?

Kimin sesini duymayı bıraktık?

Kime “iyiyim” deyip aslında hiç iyi olmadık?

Ve en önemlisi…

Kendimize ne zaman yabancılaştık?

Belki sorun Wi-Fi'da değil.

Belki de aramızdaki bağlantıyı bozan şey;

biriken kırgınlıklar,

söylenmemiş sözler,

yarım kalmış cümleler

ve birbirimizi gerçekten dinlemeyi bırakmamız.

Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan tek şey şudur:

“Ben buradayım.

Seni gerçekten görüyorum.

Anlat… Dinliyorum.”

Şimdi kendine bir soru sor:

Hayatında gerçekten bağlı olduğun kaç kişi var?

Cevabını buraya yazmak zorunda değilsin.

Ama kendine dürüstçe cevap ver.

Çünkü belki de…

ARAMIZDAKİ Wi-Fi ÇEKMİYOR DEĞİL.

BİZ BİRBİRİMİZE BAĞLANMAYI UNUTTUK.

— Nur İnci Sovukpınar