Hayatın bir yerinde fark ettim ki yaşamak, sadece nefes alıp vermekten ibaret değilmiş. İnsan bunu ancak kendini tanımaya başladığında anlıyor. Ama tuhaf olan şu ki, kendini tanımak bazen bir ömür sürüyor. Belki de bu yüzden çoğumuz, yaşadığımızı sanarak aslında sadece “var olup” geçiyoruz hayattan.

Bazen düşünüyorum… Kaç kişi kendi iç sesini duyabiliyor? Kaç kişi gerçekten ne hissettiğini biliyor? Kaç kişi başkalarının koşusunu izlemekten kendi yoluna bakmayı unutuyor?

Ne acı ki çoğu insan, kendi hayatının seyircisi gibi. Bir ekranın karşısında oturur gibi; başkalarının mutluluklarını, acılarını, başarılarını izliyor… Ama kendi hislerine sıra gelmiyor.

İşte tam da burada başlıyor o derin kopuş… Bu yabancılaşma öyle derin ki, bir süre sonra insan kendi duygusunu bile tanıyamıyor. Ne istediğini bilmiyor, neyi sevmediğini bile tarif edemiyor. Çünkü kendine yabancılaşmanın bedeli, kendi iç sesinin tamamen kısılmasıdır.

Oysa hayat, kendini keşfetme cesareti gösterenlere başka bir kapı aralar. Kendini dinleyebilenler; kendi kararlarını veren, kendi yolunu çizen, kendi yaşamının merkezine oturan insanlara dönüşür.

Ama kabul etmek gerekir ki bu yol kolay değildir. Kendini tanımak bazen yıllar alır. Bazen bir kayıpla, bazen bir kırılmayla, bazen de hiç hesapta olmayan bir gecenin sessizliğinde gelir o farkındalık.

Önemli olan, bu yolculuğun hiç başlamaması değil midir aslında?

Ve içimde bir ses hep şunu fısıldıyor:

Belki de en büyük kayıp, yanlış hayatı yaşamak değil; kendi hayatını hiç yaşamamaktır.