Bugün sıradan bir gün gibi başlamıştı. Alışverişimi yaptım, marketin kasasına geldim. Fakat tam da o sırada, hayatımda ilk kez bu kadar sarsıcı bir sahneye tanıklık ettim. Arkamda bekleyen orta yaşlı bir çift, hiçbir şey olmamış gibi önümdeki boşluğa geçti. Sessizce, gayet nazik bir şekilde “Sıra var” dedim. Ne bir hakaret, ne bir ses yükseltme… Sadece sıranın hakkını savundum. Ancak o an, bu küçük uyarının bambaşka yerlere çekileceğini nereden bilebilirdim?

Kadının sesi yükseldi, yüzü öfkeyle gerildi:

“Başım kapalı diye bizi aşağıladınız, siz kimsiniz!”

O an donup kaldım. Ne başörtüsünden söz ettim, ne inançla ilgili tek kelime ettim. Oradaki herkes gibi sadece sırama sahip çıktım. Fakat bir anda, dini bir simge üzerinden bir provokasyonun içine çekilmeye çalışıldım.

Toplum olarak en büyük kırılma noktamız: duygu istismarı. Hele ki inanç ve kimlik gibi mahrem alanlar üzerinden yapıldığında, bu istismar daha da tehlikeli hale geliyor.

Sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın sık sık söylediği bir söz var:
“Din kisvesi altında milleti sömürenlere izin vermeyeceğiz.”

Bugün yaşadığım olay bu sözün neden bu kadar önemli olduğunu bana bir kez daha gösterdi. Çünkü bu tür sahnelerde amaç, bir haksızlığı düzeltmek değil, bir çatışma başlatmak oluyor. Kimi zaman bir kadın olarak susmak zorunda kalıyoruz, kimi zaman başörtülü ya da başı açık biri olarak yargılanıyoruz. Oysa hiçbirimizin kimliği, başkalarına saldırmak, aşağılamak, üstünlük kurmak için bir araç olmamalı.

Bu ülkenin insanları çok çekti kutuplaşmadan, çok yordu birbirini “sen” ve “ben” diyerek. Artık “biz” olma zamanı.

Kimsenin “açık” ya da “kapalı” diye yargılanmadığı, herkesin sadece insan olduğu bir düzene ihtiyaç var. Bugün o kasada başörtüsü konuşulmadı. Ama bir kişi, başörtüsünü bir kalkan olarak kullandı.
Kendini korumak için değil, başkalarını suçlamak için…

Sözüm herkese:

Provokasyonlara gelmeyin.

Sağduyulu kalın.

Kimse sizin başörtünüzde, inancınızda, kıyafetinizde değil. Ama siz, başkalarının hayatını manipüle etmeye çalışırsanız, işte orada hepimiz kaybederiz.

Biz bu ülkeyi birlikte inşa ettik, birlikte yaşamaya da devam edeceğiz.

Birlik, saygı, hoşgörü ve adalet duygusunu kaybetmeden.