Bazen gerçekten çok yoruluyorum.
Her şeyin yetişmesi, güçlü görünmesi, iyi olmak için çabalamak…
Ama artık muhtemelen şunu biliyorum: Ben de herkes kadar insanım.
Onu tamamen yetişmek zorunda değilim.

Yorulabilirim, hoş olmayabilirim, bazen sadece durmak isterim.
Dinlenmeye, susmaya, kendine ait hakkım var.
Kusurlarım, eksiklerim, kırgınlıklarım… hepsi benim bir parçam.

Ve ben, onlardan gelenler varım öyleyken bile güzelim.
Güçlü olmayı seviyorum ama artık biliyorum ki
Güçlü olmak, hissetmek değil.
Gerçek güç, değiştirmeyi bastırmadan yaşayabilmekte.
Ağladığımda da ben varım, güldüğümde de.

Rol yapmayı, maske takmayı unutmayın.
Çünkü başkalarını kandırmak kolay,
Ama kendini kandırmak kadar yoran bir şey yok hayatta.

Ben, kendimi kandırmak istemiyorum.
En çok kendime karşı dürüstlüğü seçiyorum.
Ne hissediyorsam o, ne yaşıyorsam o.

İyiyim demek gerekli değil, gerçekten iyi olduğumda öyle diyebilmek istiyorum.
Ve iyi olmadığımda da susmadan, utanmadan “değilim” diyebilmek istiyorum.

Artık yargılamıyorum.
Onun duygumun, onun halimin bana bir şeyin ne olduğunu biliyorum.
Anda kalmak, sürekli mutlu olmak değil;
Yaşadığınız anı, duygusuyla birlikte karşılığının ödenmesi.

Ve ben, artık kendime izin veriyorum:
Durmaya, ağlamaya, hissetmeye, gülmeye, yeniden başlamaya.

Çünkü kendime dürüst olduğum sürece hiçbir şey tam anlamıyla kötü bitmiyor.
Ne kadar yorulsam da, içeride bir yerde hep küçük bir umut kalır.

Ve o umut bana hep aynı şeyi fışkırtıyor:

“Ne olursa olsun, sen yine de kendin olmaya devam et.”