Bir zamanlar sadece ekranda gördüklerimizi, şimdi mahalle aralarında yaşar olduk. Bir zamanlar gündüz kuşağında izlediğimiz programlarda tanık olduklarımıza, “Bu kadar da olmaz, bunlar kesin oyuncu” derdik. Zamanla anladım ki aslında onlar kurgu değilmiş. Gerçekmiş. Sadece bizim çevremizden uzaktı, bize yabancıydı. O yüzden bir tiyatro gibi geliyordu. Ama şimdi ne yazık ki o sahneler, mahallemizin, komşumuzun, hatta bizzat hayatımızın bir parçası haline geldi. Bugün mahallemizde bir esnafın eşi, başka bir esnafla kaçtı. Üstelik çocuklarını da yanında götürdü. Çocuklardan biri hastalanınca hepsini alıp karakola bıraktı. Ardından çocuklarıyla birlikte bir sığınma evine gitti. Birkaç gün sonra tekrar evine döndü. Eşi, her şeye rağmen yeni bir sayfa açmak istedi ve onu affetti. Ama kadın, sanki hiçbir şey olmamış gibi davranmaya, hatta naz yapıp trip atmaya devam etti. Elbette hayatın içinde her şey var, olabilir. Ama olan yine çocuklara oluyor. Kadının 9 yaşındaki çocuğu bir komşusuna şöyle demiş: “Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Hiç mutlu değilim. Hiçbir şeyden keyif almıyorum.” 9 yaşında bir çocuk… Ama sanki bir gecede büyümüş. Babası üzülmesin diye onu teselli ediyormuş: “Annem suçlu. Sen kendini üzme. Her şeyi biliyorum.” Peki neden? Neden 9 yaşındaki bir çocuğun elinden çocukluğunu alıyorsunuz? Neden bir çocuğun omzuna büyüklerin sorumsuzluklarını, bencilliklerini, saçmalıklarını yüklüyorsunuz? Anne ya da baba olamayacaksanız, neden çocuk sahibi oluyorsunuz? Çocuk dediğin koşmalı, gülmeli, hayal kurmalı… Teselli etmemeli. Sırtında yetişkin yükü taşımamalı. Ama biz, bu ülkenin çocuklarını bir gecede büyütüyoruz. Onlardan çocukluklarını çalıyoruz. Çocukların sesini duyun. Onlara çocuk kalabilecekleri bir dünya bırakın. Ergenlikten çıkamamış ebeveynler olmayın. Çocukların hayatlarını çalıp, onları travmalarla büyütmeyin.

Halime Önen   /   Avrupa Press