Geçtiğimiz günlerde evlenmek isteyen çiftlerin psikolojik testten geçeceği haberi gündeme düştü. Sosyal medyada tartışmalar alevlendi: “Kimin ne haddine?”, “Psikolojimizle mi evleneceğiz?”, “Seviyoruz işte, bırakın evlenelim!”

Oysa ben haberi okuyunca sadece başımı salladım ve dedim ki: Yetmez ama evet.

Çünkü bu ülkede evlilik çoğu zaman iki kişi arasında değil, iki aile, birkaç kuşak ve mahalle kültürü arasında yaşanıyor. Evet, evlenen iki kişi. Ama evliliği yöneten, bazen annenin gölgesi, bazen babanın otoritesi, bazen de “el âlem ne der” korkusu oluyor.

O yüzden bana sorarsanız sadece çiftlerin değil, ailelerinin de psikolojik değerlendirmeden geçmesi gerekir. Mümkünse önce anneler, sonra babalar, sonra da birlikte çocuklarına bağımsız birey olma hakkı tanıyıp tanımadıkları test edilmeli.

Zira Türkiye’de pek çok evlilik aslında hiç birey olamamış iki insanın, yine kendi hayatının iplerini ailesine teslim etmiş halleriyle “başka bir ev kurma” çabası. Sonuç? Ne birey kalıyor, ne evlilik.

Çünkü şu gerçek değişmiyor:

Çocuk yaşta büyümüş ama yetişkin olamamış insanlar evlenince, iki kişilik bir ilişkide altı kişi yaşıyor. Kaynana bir yanda, baba öte yanda, kardeşler başka bir cephede... Bir de evlenen çift var ortada, ne zaman söz alabilecekleri belirsiz. Bu yüzden "psikolojik test" önerisi yerinde ama eksik.

Sadece “evlenmek isteyenler” değil, “evlendirmek isteyenler” de teste girmeli. Bazı insanlar çocuk doğuruyor ama birey yetiştirmiyor. Sonra o çocuklar evleniyor, evlilik değil; bastırılmışlıklar, korkular, bağımlılıklar iç içe geçiyor. Ve böylece nesiller boyu süren bir döngü daha başlıyor.

Evet, psikolojik test güzel bir başlangıç. Ama yeterli değil.

O yüzden bir kez daha: Yetmez ama evet.